De Snor

Posted on
Er zijn allerlei soorten snorren. Grote snorren, kleine snorren, mislukte snorren, Franse mannen met stokbrood en rode wijn-snorren, admiraal-snorren, hertog-snorren, puber-snorren, Peter Timofeef-snorren en natuurlijk de melksnor.
Sommige vrouwen zijn bang voor snorren, omdat iets in hun onderbuik ze zegt dat mannen met snorren vieze verkrachters zijn of in ieder geval mannen zijn die niet vertrouwd dienen te worden.
Er zijn vrouwen die geen mening hebben over mannen met snorren, of over snorren als op zichzelf staand individu (Who cares about the Snor).
Andere vrouwen (zoals mijn lieftallige moeder) vallen onbewust op mannen met een snor. En zij zorgen voor kinderen (zoals ik) die vrolijk worden van mannen met snorren.
Toen mijn vaders haar er nog niet uit viel door de chemo (en eigenlijk zelfs nog een hele lange tijd nadat hij de chemokuren had doorstaan), had mijn vader een snor. Niet een klein, slap, armoedig donsje op de bovenlip, nee, een échte snor! Soms zat er een baard bij, dan weer een sikje, of verder niets, maar altijd zat er die snor. Ik hield (en houd nog steeds) bijzonder veel van mijn vader en wilde toen (nu niet meer) bijzonder graag trouwen met deze knappe man, die toevallig mijn vader was (dat schijnt normaal te zijn, ik kon het niet helpen).
Deze gevoelens uit mijn jeugd hebben ervoor gezorgd dat ik op goede voet sta met De Snor. En het zal dus ook niemand verbazen dat ik mijn moeders nieuwe man, die net zo’n indrukwekkende snor heeft als mijn vader had, zonder moeite kon accepteren als mijn lieftallige stiefvader. Want ik vertrouw nu iedereen met een goede snor (behalve Chiel Montagne).
Ik was me hier nog niet zo bewust van, totdat Peter Timofeef zijn snor af deed. Op een dag zat ik daar onschuldig voor de tv te wachten op mijn favoriete weerman, toen Peter Timofeefs naakte bovenlip het begeerde weer-podium betrad!
Zoals jullie zullen begrijpen vond ik meneer Timofeef gelijk een stuk minder geloofwaardig.
Sinds die dag heb ik opgelet hoe ik reageer op mannen met een snor en het is verschrikkelijk, maar íedere man die een fatsoenlijke snor heeft vind ik, bij de eerste indruk, ongeveer 5 keer aardiger dan een man zonder snor.
Peter (de man van mijn moeder), de vader van Patricia (die ik echt bijzonder amusant vind), mijn favoriete leraar; de snor vertelde me dat ik deze mannen best wel eens zou kunnen waarderen. Ik wil ze ook altijd kapot knuffelen, maar ik bedwing mezelf over het algemeen.
Natuurlijk kan de snor nogal misleidend zijn: ik herinner me nog de eerste keer dat ik een plaatje van Stalin zag staan in een geschiedenisboek en in shock was over hoe iemand, die er zo vriendelijk uitzag en zo’n fijne snor had, zoveel ellende kon voortbrengen. Maar misschien was dat ook wel zijn tactiek…die snor.
Niet alle snorren komen trouwens in aanmerking voor de reputatie van ‘betrouwbare snor’. De snor van Adolf Hitler bijvoorbeeld is veel te gecontroleerd en zegt al veel over zijn verdorven karakter. De snor van puber jongens (vlassnorretjes die, al dan niet met opzet, niet worden weggeschoren) maken me bijzonder agressief en mannen met smal en dun geschoren snorretjes of met dikke baron-snorren kan ik simpelweg niet serieus nemen.
De snor die ík vertrouw en waar ik van houd is de zogenaamde
Frank Zappa snor: robuust en prominent aanwezig. Een échte no-nonsense mannen-snor!